• 1)
  • α) Συνέρχομαι ύστερα από ζάλη, αναστάτωση, λιποθυμία:
    • Εξεζαλίστη η Αρετή και τ’ όνειρο δηγάται (Ερωτόκρ. Δ́ 101· Θυσ. 307)·
  • β) (προκ. για το λογισμό, το νου) γίνομαι ξεκάθαρος, νηφάλιος:
    • (Βοσκοπ. 44).
• 2) (Μεταφ.) συνέρχομαι· λογικεύομαι:
  • Διώξε τσι αυτούς τσι λογισμούς, ξύπνησε, ξεζαλίσου (Ερωτόκρ. Ά 725).

[<αόρ. του εκζαλίζομαι. Η λ. στο Somav. II (λ. distordire) και σήμ.]