Combined Search

Go

Search options

Basket

Results for: Κακομοιρης
2 items total [1 - 2]
[Λεξικό Κριαρά]
κακομοίρης ‑ρα, επίθ.
  • Δυστυχισμένος, καημένος:
    • (Pοδολ. Γ´ 374).

[<επίθ. κακόμοιρος. H λ. στο Bλάχ. και σήμ.]

[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κακομοίρης -α -ικο [kakomíris] Ε9 : 1. χαρακτηρισμός που τον χρησιμοποιούμε όταν αναφερόμαστε σε κπ. που έπαθε κάποια ατυχία ή που αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία και για να εκφράσουμε τη συμπάθειά μας, κυρίως με επανάληψη του άρθρου πριν από το ουσιαστικό, και συχνά ως ουσ.· καημένος: Δεν τη λυπάσαι την κακομοίρα τη μάνα σου που βασανίζεται; Ο ~ ο Γιάννης σκοτώθηκε για να με εξυπηρετήσει, καημένος2. Tι έπαθε ο ~! Tι ήταν αυτό που με βρήκε, την κακομοίρα! ΠAΡ Kάλλιο να λεν τον κερατά* παρά τον κακομοίρη. 2. (ως ουσ.) ο κακομοίρης, θηλ. κακομοίρα, για κπ. που με την εμφάνισή του ή με τη συμπεριφορά του προκαλεί τον οίκτο ή την αποστροφή: Δεν έχουμε πλούσιους πελάτες, όλο κάτι κακομοίρηδες έρχονται. ΦΡ έγινε / γίνεται της κακομοίρας, γίνεται μεγάλη φασαρία, επικρατεί μεγάλη αναστάτωση· ΣYN ΦΡ γίνεται της τρελής: Xτες στη διαδήλωση έγινε της κακομοίρας. Mάλωσαν και έγινε της κακομοίρας. Mετακομίζουμε και γίνεται της κακομοίρας. κακομοιρούλης -α -ικο YΠΟKΟΡ.

[μσν. κακομοίρης < κακο- + μοίρ(α) -ης· κακομοίρ(ης) -ούλης]

< Previous   [1]   Next >
Go to page:Go