Η Αγγελάκη-Ρουκ, διακρίνει δύο μεγάλες σχολές μεταφραστικές, την οικουμενική και την ατομικιστική: «Η οικουμενική μεταφραστική μέθοδος ψάχνει τα δύο κείμενα. Στη μετάφραση επιπλέει ο καθολικός χαρακτήρας της σκέψης και της εμπειρίας του ανθρώπου. Η γλώσσα θεωρείται εκφραστής της ανθρώπινης κατάστασης που είναι κοινή για όλους. Η γλωσσικά ατομικιστική μέθοδος, από την άλλη μεριά, φέρνει στο φως τις διαφορές, τα στοιχεία μοναδικότητας που χαρακτηρίζουν μια πολιτιστική, γλωσσική, εμπειρική πραγματικότητα και την κάνουν να ξεχωρίζει από την άλλη. Στη μεταφραστική πράξη οι δύο αυτές μέθοδοι εκφράζονται με δύο τρόπους που θα μπορούσαμε, grosso modo, να ονομάσουμε αντιστοιχία και πιστότητα». Αν η "πιστότητα" περιγράφει την κατά λέξη μετάφραση η "αντιστοιχία" δηλώνει την κατηγορία της παράφρασης, την προσπάθεια δηλαδή να προσαρμοστεί το πρωτότυπο «στις εμπειρίες που είναι γνώριμες στους ανθρώπους που διαβάζουν το μεταφρασμένο κείμενο».