Ο συγγραφέας στη θεμελιώδη ερώτηση αν μπορούμε να μεταφράσουμε ένα ποίημα, απαντά αρνητικά: «συναντάμε πολλές αντιξοότητες που δεν μπορούμε να τις άρουμε, πρέπει να κάνουμε πολλές παραχωρήσεις. […] Εντέλει, στην πράξη: αν η μετάφραση δεν είναι μια αντιγραφή και μια τεχνική, αλλά μια σειρά από ερωτήματα, και μια εμπειρία, δεν γίνεται παρά να εγγραφεί -να γραφτεί- στη διάρκεια μιας ζωής, της οποίας θα ζητάει επιμόνως όλες τις πλευρές κι όλες τις πράξεις. Κι αυτό από την άλλη δεν απαιτεί από τον μεταφραστή να είναι "ποιητής". Οπωσδήποτε όμως επιβάλλει ότι, αν γράφει κι ο ίδιος, δεν θα μπορέσει να κρατήσει χωριστά τη μετάφραση από το προσωπικό του έργο. […] Οι μεταφράσεις τελικά βασίζονται πάνω σε μια σχέση πεπρωμένου με πεπρωμένο, κι όχι μιας αγγλικής φράσης με μια γαλλική, με προεκτάσεις που δεν μπορούμε να προβλέψουμε».