• Με θάρρος:
  • (Σπαν. A 175).

[<*επίθ. θαρρικός. Η λ. τον 5.(;) αι. (Steph.)]

• Θάρρος:
  • αγάπα την … μήπως και πάρει θάρρισμα (Δεφ., Λόγ. 299).

[<αόρ. του θαρρώ αναλογ. με ουσ. σε ‑ισμα]

• 1) Θάρρος:
  • όπου είναι φουσσάτα … δυνατά, αυτού έναι ο θάρρος (Διήγ. Αλ. V 56).
• 2) Εμπιστοσύνη:
  • (Ευγέν. 193).

[<ουσ. θάρρος το με αλλαγή γένους]

• 1) Θάρρος, τόλμη:
  • αποκρίνεται την κόρην μετά θάρρος (Λίβ. Esc. 1443)·
  • έκφρ. τση καρδιάς τα θάρρη = γενναιότητα:
    • (Τζάνε, Κρ. πόλ. 267⁵)·
  • φρ. κάνω θάρρος, βλ. κάνω Φρ. 36.
• 2)
  • α) Ελπίδα:
    • είχον θάρρος όπως αιφνιδίως πατήσωσιν αυτούς (Έκθ. χρον. 74²)·
  • β) αυτό που δίνει θάρρος κι ελπίδα, «στήριγμα»:
    • Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλην την αγία, το θάρρος … και την απαντοχήν τους (Ανακάλ. 4)·
    • εκφρ.
      • (1) εις το θάρρος κάπ. (ή κάπ. πράγματος) = υπό την προστασία κάπ. ή κάπ. πράγματος:
        • (Μαχ. 350²⁶)·
      • (2) εις θάρρος = το πιο πολύ:
        • (Γεωργηλ., Θαν. 149)·
    • φρ. έχω (το) θάρρος (μου) σε (εις) κάπ. ή σε κ. = ελπίζω σε κάπ., «στηρίζομαι», υπολογίζω σε κάπ. ή σε κ.:
      • (Χρον. Τόκκων 2057), (Σπαν. O 97).
• 3)
  • α) Εμπιστοσύνη:
    • εδά ’χασα τα θάρρη του (ενν. του αφέντη) κι έχω την έχθρητά του (Ερωτόκρ. Γ´ 950)·
    • φρ. έχω το θάρρος σε κάπ. = εμπιστεύομαι κάπ.:
      • (Ευγέν. 188)·
  • β) καλή πίστη:
    • (Ασσίζ. 233²²)·
  • γ) αυτοπεποίθηση:
    • μη σας πλανέσει λυγερές της ομορφιάς το θάρρος (Π. Ν. Διαθ. φ. 246β 21)·
  • δ) αλαζονεία:
    • αν έναι θάρρος εις αυτές και υπεριψιά εις εκείνους (Απόκοπ. 122).
• 4) Ανάπαυλα· άνεση χρόνου:
  • (Φλώρ. 684).

[αρχ. ουσ. θάρρος. Ο πληθ. θάρρη στο Du Cange (λ. θάρος) και σήμ. κρητ. Ο πληθ. θάρρητα και σήμ. ιδιωμ. Η λ. και σήμ.]

• 1) Χωρίς φόβο, με θάρρος, με ασφάλεια:
  • να έλθουν εις την Κύπρον θαρρούμενα απάνω εις οποίον καράβιν θέλουν (Μαχ. 136^33‑4).
• 2) Αυστηρά:
  • ο πρίντζης πολλά εκατηγόρησεν τον ποδέσταν … και είπεν του θαρρούμενα (αυτ. 316¹⁷).

[<μτχ. θαρρούμενος του θαρρώ]

• Α´ Μτβ.
  • 1) Παίρνω το θάρρος, τολμώ:
    • (Φαλιέρ., Ιστ. 665).
  • 2)
    • α) Ελπίζω, περιμένω κ.:
      • να μη θαρρείτε να λάβετε βασίλειον (Ιστ. Βλαχ. 2679)·
    • β) υπολογίζω σε κάπ. ή σε κ., «στηρίζομαι» σε κάπ.:
      • Αφέντη σας εχάσατε, σε ποιον τώρα θαρρείτε; (Αλεξ. 1894)·
      • φρ. είμαι θαρρούμενος =
        • (α) ελπίζω:
          • (Μαχ. 586²⁵)·
        • (β) «στηρίζομαι», υπολογίζω σε κ.:
          • (Μαχ. 182²⁸)·
        • (γ) έχω εμπιστοσύνη:
          • (Ασσίζ. 151¹⁶).
  • 3) Νομίζω, φαντάζομαι, πιστεύω κ.:
    • τα μάτια σου βλέπω, θαρρώ και είναι βουρκωμένα (Διγ. O 2706).
  • 4)
    • α) Εμπιστεύομαι, έχω εμπιστοσύνη σε κάπ.:
      • θαρρούμεν εις εσέν (ενν. τον Κύριο) (Ιστ. Βλαχ. 2600)·
    • β) εμπιστεύομαι κ. σε κάπ.:
      • λόγον τινά απόκρυφον βούλομαί σοι θαρρήσαι (Διγ. Gr. 422)·
      • φρ. ποιώ κάπ. θαρρούμενον = κάνω κάπ. να με εμπιστευτεί, τον πείθω:
        • (Ασσίζ. 283¹²).
• Β´ Αμτβ.
  • 1)
    • α) Παίρνω θάρρος:
      • εθαρρήσασιν οι Τρώες (Ερμον. Ν 101)·
    • β) έχω θάρρος:
      • θαρρών επιλογήθη (Αχιλλ. L 201).
  • 2) Νομίζω, φαντάζομαι:
    • Δεν είν’ δικοί σου, σα θαρρείς (Σουμμ., Παστ. φίδ. Γ´ [588]).
  • 3) Εμπιστεύομαι:
    • (Διήγ. παιδ. 278).

• Η μτχ. θαρρούμενος ως επίθ. =
  • 1) Σίγουρος:
    • ας είσαι θαρρούμενος, δεν θέλει διαβήν η Κερεκή και θόλομεν εσμικτήν αντάμα (Μαχ. 656²).
  • 2) Εξασφαλισμένος, ασφαλής:
    • οι εγγυτάδες να ένι τοιούτοι άνθρωποι, διά να ένι καλά θαρρούμενος απ’ αυτούς (Ασσίζ. 459¹⁵).

[αρχ. θαρσέω (θαρρέω). Η μτχ. θαρρούμενος και σήμ. ποντ. Η λ. και σήμ.]

• Παίρνω θάρρος:
  • (Λέοντ., Αίν. I 180).

[<επίθ. θαρσαλέος + κατάλ. ‑εύω. Πβ. θαρσαλεόω τον 9. αι. (Steph.)]