Κάποια ξωτικὰ κοχύλια,
Στ' ἀκρογιάλι σκορπιστά,
Μοιάζουν νεκρωμένα χείλια,
Μοιάζουν μάτια σφαλιστά.

Λείψανα πού ριξε ἡ μοῖρα
Ἀπ' ἀγνώριστο νεκρό,
Τὰ ξεδιάλεξα τὰ πῆρα
Μὲ χαμόγελο πικρό.

Κι' ὅταν ἦρθε ἡ μαγεμένη
Ὥρα τοῦ μεσονυχτιοῦ,
Ποὺ ξυπνοῦν οἱ πεθαμένοι
Μὲ τὸν πόθο τοῦ σπιτιοῦ,

Τὰ σβυσμένα μάτια ἀρχίσαν
Νὰ σκορποῦν φεγγοβολιὰ
Καὶ τὰ χείλια ἀντιλαλῆσαν
Κάποια γνώριμη λαλιά.