(απόσπασμα από τον πρόλογο του Ι. Κακριδή, σ.11)
Διαφορετικός είναι ο αγέρας της Οδύσσειας γι’ αυτόν που έρχεται από την Ιλιάδα. Στην Οδύσσεια τον τρωικό πόλεμο οι ήρωες δεν τον ζουν σαν καθημερινή οδυνηρή πραγματικότητα, τον ζουν σα θύμηση μόνο. Δε βρισκόμαστε πια στης Τροίας το κάστρο και τον κάμπο∙ εδώ η σκηνή όλο και αλλάζει: τα ταξίδια του Τηλέμαχου και οι παραδαρμοί του Οδυσσέα μας οδηγούν σε πλήθος θάλασσες και χώρες, άλλες πραγματικές, άλλες μυθικές. Και στην Οδύσσεια παραμονεύουν τον ήρωα ο κίντυνος και ο θάνατος∙ τι κοινό όμως έχει ο άθλιος χαμός των συντρόφων του Οδυσσέα από τον Πολύφημο ή από τη Σκύλλα με τον τιμημένο σκοτωμό ενός ήρωα από το κοντάρι του αντίμαχου στον τρωικό κάμπο; Και οι ειρηνικές σκηνές της Οδύσσειας δε θυμίζουν καθόλου τις αντίστοιχες της Ιλιάδας: δεν έχει κανείς παρά να παραβάλει τη συνάντηση του Έχτορα και της Αντρομάχης με τη συνάντηση του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Ακόμα το παραμύθι, που του είχαν λίγο πολύ κλειστεί οι πόρτες στην Ιλιάδα, εδώ δεν αφήνει ευκαιρία να μην ξεπροβάλει: στο μονόματο ανθρωποφάγο τέρας, στον «Κανένα» του Οδυσσέα, στα θαυματουργά βοτάνια της Πολυδάμνας και του Ερμή, στις μαγικές τέχνες της Κίρκης, στο ταξίδι του Κάτω Κόσμου. Αυτόν τον διαφορετικό αγέρα δεν είναι μόνο το περιεχόμενο, είναι και η μορφή που τον δημιουργεί ως ένα βαθμό. Βέβαια, και η γλώσσα…