Ο συγγραφέας ξεκινά από τη θέση ότι η μετάφραση ενός λογοτεχνήματος (ποιητικού, πεζού, θεατρικού) είναι, κι αυτή, λογοτεχνία, τέχνη του λόγου, γι' αυτό ο μεταφραστής πρέπει «όχι μόνο να κατέχει όλο το φάσμα των εκφράσεων του πρωτότυπου, αλλά και νά 'χει την ευαισθησία να νιώθει πώς χειρίσθηκε το φάσμα αυτό ο συγγραφέας […] και, τέλος, να γνωρίζει το φάσμα της δικής του γλώσσας, ώστε ν' αποδώσει όσο γίνεται πιο σωστά το ξένο κείμενο, αλλά και όσο γίνεται πιο γνήσια στο δικό του γλωσσικό όργανο». Στο θέατρο η ανάγκη αυτή είναι πιο επιτακτική, αφού η αλήθεια της ταυτότητας του κάθε προσώπου σχετίζεται με το γλωσσικό του ιδίωμα και τον τρόπο έκφρασής του, στον βαθμό που, αν ισοπεδώσεις τις υφολογικές διαφορές, εξαφανίζεις καίρια χαρακτηριστικά του κάθε προσώπου. Μια πρόσθετη δυσχέρεια του θεατρικού κειμένου είναι οι συνθήκες πρόσληψής του: ο λόγος, που προορίζεται να ειπωθεί από τους ηθοποιούς και να ακουστεί από το κοινό, πρέπει να ρέει, να είναι αμέσως κατανοητός και εύηχος, να είναι σχεδόν μουσικός. Όσο για τη διάκριση ανάμεσα σε "πιστές" και "άπιστες" μεταφράσεις, ο Πλωρίτης δηλώνει πως «μια μετάφραση είναι πολύ πιο πιστή, όταν απιστεί στις εξωτερικές ιδιομορφίες του πρωτότυπου, αλλά μένει πιστή στα εσωτερικά χαρακτηριστικά του».

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Τ. ΓΙΑΝΝΟΥ