O συγγραφέας εξετάζει τις σημασίες των λέξεων κακός-ἀγαθός στον Θέογνη. Αφορμάται από κάποιες ανεπιτυχείς μεταφράσεις των όρων στα νέα ελληνικά, επισημαίνοντας ότι: «το γεγονός ότι ένα πολύ υψηλό ποσοστό λέξεων της νέας ελληνικής υπάρχουν και στην αρχαία εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην παρανόηση, ότι έχουν την ίδια σημασία» (σ.42).

Για να αποφεύγονται παρόμοια σφάλματα, κρίσιμα στην επιστήμη αλλά και στην εκπαιδευτική πραγματικότητα, πρέπει να είναι γνωστά κάθε φορά τα συγκεκριμένα ιδεολογικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής και του συγγραφέα, και να εξετάζεται διαχρονικά η εξέλιξη και το νέο περιεχόμενο που αποκτά κάθε λέξη σε κάθε συγγραφέα -ιδιαίτερα όταν πρόκειται για λέξεις ηθικού περιεχομένου, όπως το κακός-αγαθός, οι οποίες με το σημερινό τους νόημα έχουν υπαγορευτεί από τον χριστιανισμό, ή ακόμη από την ηθική φιλοσοφία του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των επιγόνων τους, όχι πάντως από τον Όμηρο, τον Ησίοδο και τους λυρικούς.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Λ. ΠΟΛΚΑΣ