Ο Καραδημητρίου διερευνά τα προβλήματα που προέκυψαν στην Α΄ Λυκείου, κατά το σχολικό έτος 1996-97, από τον επιμερισμό του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών σε: (α) ερμηνεία αρχαίων ελληνικών κειμένων από το πρωτότυπο (Ξενοφώντας, Αρριανός, Λυσίας) και (β) διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας με βάση το Εγχειρίδιο γλωσσικής διδασκαλίας. Η διαπίστωσή του είναι ότι, επειδή η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο είναι κειμενοκεντρική και όχι γλωσσοκεντρική, οι μαθητές έρχονται στην Α΄ Λυκείου με ανεπαρκή γλωσσική κατάρτιση, με αποτέλεσμα αφενός οι ώρες που διατίθενται για τη γλωσσική διδασκαλία να μην επαρκούν, και αφετέρου, κατά την ερμηνεία των κειμένων, ο καθηγητής να μην μπορεί να διδάξει περισσότερους από 10 στίχους την ώρα, αδυνατώντας να καλύψει την τεράστια ύλη κειμένων. Για να επιλυθεί το παραπάνω πρόβλημα, προτείνεται η ενίσχυση της γλωσσικής διδασκαλίας με αντίστοιχη μείωση των κειμένων της διδακτέας ύλης.

Η οπτική του Καραδημητρίου είναι καθαρά γλωσσοκεντρική, γι' αυτό και ως αιτία του προβλήματος θεωρεί την ανεπαρκή εκμάθηση, εκ μέρους των μαθητών, της αρχαίας ελληνικής, που θα μπορούσε να θεραπευτεί με μια ποσοτική διευθέτηση: περισσότερη γλωσσική διδασκαλία σε βάρος της ερμηνείας κειμένων. Δεν αναρωτιέται όμως μήπως το πρόβλημα εντοπίζεται στην ανεπάρκεια της μεθοδολογίας που ακολουθείται τόσο κατά τη γλωσσική διδασκαλία όσο και κατά την ερμηνεία κειμένων, που, με την χρονοβόρα προσκόλλησή της στη γραμματική και το συντακτικό, ασφαλώς δεν επιτρέπει στον καθηγητή να προχωρήσει με ρυθμούς πάνω από 10 στίχους κειμένου ανά ώρα.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Σ. ΤΣΕΛΙΚΑΣ