Ο γενικός στόχος του άρθρου είναι να συμβάλει στην ορθότερη από ό,τι στο παρελθόν αποτίμηση του λατινικού "μεταφραστικού" επιτεύγματος, αντικρούοντας, παράλληλα, την ανιστόρητη ροπή να υποβαθμίζεται προκαταβολικά ιδιαίτερα σε σχέση προς το ελληνικό πρότυπό του κάθε "μεταφρασμένο" κείμενο.

Στο πρώτο μέρος (σ.291-299) εντοπίζονται, μέσα από συγκεκριμένες αναφορές σε Λατίνους συγγραφείς, βασικές και εγγενείς διαφορές μεταξύ της αρχαίας ελληνικής και της λατινικής γλώσσας. Στη συνέχεια επισημαίνονται οι ιδρυτικές απόψεις περί μετάφρασης Λατίνων συγγραφέων, όπως ο Κοϊντιλιανός και ο Κικέρων, κατατίθεται η σχετική μεταφραστική ορολογία, οι βασικές μεταφραστικές τάσεις και η απήχηση που είχε το μεταφραστικό έργο των Λατίνων (θεωρητικό και εφαρμογής) στην εξέλιξη της ευρωπαϊκής γραμματείας.

Στο δεύτερο μέρος (σ. 299-313) το ενδιαφέρον εστιάζεται σε πέντε σωζόμενα αποσπάσματα μετάφρασης της ομηρικής Οδύσσειας από τον Λίβιο Ανδρόνικο. Παρουσιάζονται εδώ οι βασικές μεταφραστικές αρχές του Λατίνου συγγραφέα (εκπροσώπου της εκλατινιστικής τάσης), μέσα από τη συστηματική, συγκριτική εξέταση των λατινικών μεταφράσεών του και του αρχαιοελληνικού πρωτότυπου κειμένου.

Ιδρυτικό άρθρο στην ελληνική βιβλιογραφία για τη μεταφραστική θεωρία και πρακτική των Λατίνων. Χαρακτηρίζεται για τον συστηματικό του χαρακτήρα και δίνει μιαν άκρως διαφωτιστική εικόνα στον φιλόλογο-αναγνώστη για ένα σημαντικό επίτευγμα της λατινικής γραμματείας, παρεξηγημένο και αγνοημένο τουλάχιστον στον χώρο της ελληνικής εκπαίδευσης.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Λ. ΠΟΛΚΑΣ