[Τεκμηρίωση: βλ. Πυξίς]
Γιάννης Ρίτσος
Ναυσικά
Σβήσε το λύχνο, γριά Ευρυμέδουσα, τί κάνεις τόσην ώρα;
Μήτε πεινάω, σου λέω, μήτε νυστάζω. Το μόνο που θέλω
είναι να κλείσω τα μάτια μου. Ρίξε μου μια κουβέρτα ακόμα.
Και τί που κάνει ζέστη; Εγώ κρυώνω. Ολόγυμνο τον είδα, νένα,
δίπλα στα σκοίνα, κι είχε φύκια στα μαλλιά του. Άλλο δε θέλω
μονάχα να του βγάλω ένα προς ένα τα μικρά χαλίκια
που ’χαν κολλήσει στις γυμνές πατούσες του και να του βάλω
ετούτο το λουλούδι, που κρατώ στον κόρφο μου, στα δυο του δάχτυλα
κει που χωρίζουν από το λουρί του σάνταλου. Τώρα,
κοιμάται δίπλα, σκεπασμένος με τα κόκκινα σκουτιά μου.
Γιάννης Ρίτσος. 1966. Μαρτυρίες. Σειρά δεύτερη. Αθήνα: Κέδρος. Και στον συγκεντρωτικό τόμο: Γιάννης Ρίτσος. 1989. Ποιήματα Θ΄ (1958-1967). Αθήνα: Κέδρος.
