[Τεκμηρίωση: βλ. Πυξίς]
Γιάννης Ρίτσος
Ο Τάλως
Επαναλήψεις — λέει, — επαναλήψεις δίχως τέλος· — τί κούραση, θε μου·
όλη η αλλαγή στις αποχρώσεις μόνον — Ιάσων, Οδυσσέας, Κολχίδα, Τροία,
Μινώταυρος, Τάλως, — και σ’ αυτές ακριβώς τις αποχρώσεις
όλη η απάτη και μαζί η ομορφιά — δικό μας έργο.
Ακόμη
κρατώ την εικόνα του γίγαντα εκείνου απ’ τη φυλή των χάλκινων ανθρώπων,
με μια φλέβα απ’ το λαρύγγι ώς τις φτέρνες του — μονάχα μια φλέβα
που ’κλεινε μ’ ένα χάλκινο καρφί άκρη άκρη. Όταν του βγάλαν
εκείνο το καρφί, χύθηκε το αίμα του κι η ζωή του.
Κι ίσως, λέω,
έτσι καθένας μας, με μια φλέβα μονάχα, μ’ ένα καρφί σφραγισμένη,
κι όλοι μας με τον ίδιο φόβο.
Αντίκρυ, στον μεγάλο, ασβεστωμένο τοίχο,
μπηγμένα αράδα τα καρφιά (μήπως από ξεσφραγισμένες φλέβες;) να κρεμάμε
τα πανωφόρια, τα καπέλα, τις ομπρέλες μας, τα σώβρακά μας, και τις προσωπίδες.
Λέρος, 6.V.68
Γιάννης Ρίτσος. 1972. Πέτρες. Επαναλήψεις. Κιγκλίδωμα. Αθήνα: Κέδρος. Και στον συγκεντρωτικό τόμο: Γιάννης Ρίτσος. [1989] 1998. Ποιήματα Ι΄ (1963-1972). 2η έκδ. Αθήνα: Κέδρος.
