Ο ποιητής αναφέρεται στη στενή σχέση της δασκάλας Βίκυς και των μαθητών της. Η δασκάλα αποχαιρετά τους μαθητές της, και η σκηνή του αποχαιρετισμού τους παραβάλλεται με τη σκηνή αποχαιρετισμού Ανδρομάχης-Έκτορα. Ειδικότερα, στην Ιλιάδα, στη ραψωδία Ζ, ο Έκτορας αποχαιρετά τη σύζυγό του Ανδρομάχη και τον γιο τους Αστυάνακτα, σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά σκηνή. Κι ενώ ο Έκτορας φεύγει πάλι για το πεδίο της μάχης, η Ανδρομάχη αποσύρεται στα ιδιαίτερα δώματιά της στο παλάτι με μάτια δακρυσμένα («θαλερόν κατά δάκρυ χέουσα», Ζ 496), καθώς την κατέκλυσαν άσχημα προαισθήματα για τη μοίρα του συζύγου της και του γιου της.