Combined Search

Go

Search options

Basket

Results for: απήτις
1 item total
[Λεξικό Κριαρά]
απήτις, σύνδ.· απέτις· απήντις· απήτι· αφήτις· αφουτίς· επήτις.
  • 1)
    • α) Όταν, αφού:
      • απήτις εθρηνήσαμεν …, τότε την ερωτήσαμεν (Aπόκοπ. 421
    • β) μόλις:
      • απήτις μας εγνώρισεν, ήρθεν κι εσίμωσέ μας (Aπόκοπ. 380
    • γ) από τη στιγμή που, αφότου:
      • αφήτις εγεννήθηκες, ποτέ καλό δεν είδα (Tριβ., Pε 174).
  • 2) (Xρον. και αιτ.) αφού, μια και:
    • όσοι κι αν εγλυτώσανε, απήτις τους νικήσαν, τους πήρανε για το κουπί (Tζάνε, Kρ. πόλ. 41516· Kατζ. B´ 169).
  • 3) (Πολλές φορές με επόμ. το σύνδ. και) μια και, επειδή:
    • (Φορτουν. Iντ. δ´ 148
    • λαμπρή για μας κράζεται τούτ’ η μέρα, απήτις κι έτοιον όμορφο μαντάτο μας εφέρα (Eρωτόκρ. Δ´ 1374).
  • 4) (Mε επόμ. το σύνδ. και) ακόμη και αν:
    • (Tζάνε, Kρ. πόλ. 5358).

[<σύνδ. απής κατά συμφ. προς το απότις (βλ. αφόντι) ή αναλογ. με άλλα επιρρ. σε τις· διαφορ. γρ. απείτις (βλ. Λαμπρινός 1981: 267). Η λ. και οι τ. και σήμ. ιδιωμ.]

< Previous   [1]   Next >
Go to page:Go