Combined Search

Go

Search options

Basket

Results for: κοίλο
11 items total [1 - 10]
[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοιλο- 1 [ilo] & κοιλό- [iló], όταν κατά τη σύνθεση ο τόνος ανεβαίνει στο α' συνθετικό & κοιλ- 1 [il], όταν το β' συνθετικό αρχίζει από φωνήεν : (λόγ., επιστ.) το επίθετο κοίλος ως α' συνθετικό: κοιλόκυρτος, ~κρόταφος· (ιατρ.) κοιλόφθαλμος, κοιλοφθαλμία· (ζωολ.) κοιλεντερωτά.

[λόγ. < διεθ. coel(o)- < αρχ. επίθ. κοῖλο(ς) ως α' συνθ.: κοιλ-άκανθος < γαλλ. cœl-acanthe (νλατ. coelacanthidae)]

[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοιλο- 2 & κοιλό-, όταν κατά τη σύνθεση ο τόνος ανεβαίνει στο α' συνθετικό & κοιλ- 2, όταν το β' συνθετικό αρχίζει από φωνήεν : α' συνθετικό σε σύνθετες λέξεις· δηλώνει ότι το β' συνθετικό εντοπίζεται στην κοιλιακή χώρα του ανθρώπινου σώματος ή γενικά αναφέρεται σ΄ αυτή κυριολεκτικά ή συνεκδοχικά· (πρβ. κοιλιο-): κοιλόπονος· ~πονώ· κοιλάρφανος, ορφανός από πατέρα, πριν γεννηθεί.

[μσν. κοιλ(ο)- θ. του ουσ. κοιλ(ιά) -ο- ως α' συνθ.: μσν. *κοιλο-πονώ (δες λ.)]

[Λεξικό Κριαρά]
κοιλό(ν) το,
βλ. κιλό(ν).
[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοιλόπονος ο [kilóponos] Ο20 : πόνος που εντοπίζεται στην περιοχή της κοιλιάς· πονόκοιλος.

[κοιλο- 2 + πόνος]

[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοιλοπονώ [kiloponó] & -άω Ρ10.5α : (οικ.) για γυναίκα επίτοκη, έχω ωδίνες τοκετού, συνήθ. όταν θέλουμε να δείξουμε ότι ο πόνος έχει μεγάλη διάρκεια: Εφτά ώρες κοιλοπονούσε, ώσπου να γεννήσει. || (μτφ.): Εσύ τώρα γιατί κοιλοπονάς;, γιατί έχεις αγωνία, γιατί αδημονείς, γιατί ενδιαφέρεσαι κτλ.

[μσν. *κοιλοπονώ (πρβ. μσν. κοιλιοπονώ με προσαρμ. προς το κοιλιά) < κοιλο- 2 + πονώ (σύγκρ. κοιλαράς, κοιλόπονος)]

[Λεξικό Κριαρά]
κοιλοπονώ,
βλ. κοιλιοπονώ.
[Λεξικό Κριαρά]
κοιλοπρήστης ο,
βλ. κοιλιοπρήστης.
[Λεξικό Κριαρά]
κοίλος, επίθ.
  • (Προκ. για σκεύος ή τόπο) βαθουλός:
    • (Ιερακοσ. 445173, 51214).
  • Το θηλ. ως ουσ. = κοιλάδα:
    • τας νάπας και τας κοίλας τε και φάραγγας διώκει (Φυσιολ. (Legr.) 75).
  • Το θηλ. ως τοπων.:
    • (Πορτολ. Α 25315).

[αρχ. επίθ. κοίλος. Η λ. και σήμ.]

[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοίλος -η -ο [kílos] Ε3 : 1. για κτ. του οποίου η επιφάνεια παρουσιάζει εσοχή προς τα μέσα. ANT κυρτός: ~ φακός. Kοίλα κάτοπτρα. || (ως ουσ.) το κοίλο(ν), ο χώρος του αρχαίου θεάτρου ο οποίος ήταν προορισμένος για τους θεατές. 2. (λόγ.) που δεν είναι συμπαγής, ο κούφιος. 3. (ανατ.) κοίλη φλέβα, καθεμία από τις δύο φλέβες που αδειάζουν το φλεβικό αίμα στο δεξιό κόλπο της καρδιάς. || (ως ουσ.) το κοίλον του τυμπάνου, κοιλότητα του μέσου ωτός.

[λόγ. < αρχ. κοῖλος]

[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
κοιλότητα η [kilótita] Ο28 : η εσοχή που υπάρχει στην επιφάνεια ενός σώματος: ~ του εδάφους. || (ανατ.) περιοχή του σώματος στην οποία περικλείονται διάφορα όργανα: Θωρακική ~. H ~ της λεκάνης. Ρινική ~. H ~ της μήτρας.

[λόγ. < αρχ. κοιλότης, αιτ. -ητα]

< Previous   [1] 2   Next >
Go to page:Go