Combined Search

Go

Search options

Basket

Results for: γέλιο
2 items total [1 - 2]
[Λεξικό Τριανταφυλλίδη]
γέλιο το [jélo] Ο39 : 1. αυθόρμητη έκφραση ευχάριστης διάθεσης, που εκδηλώνεται με συσπάσεις των μυών του προσώπου κυρίως στην περιοχή του στόματος και συνοδεύεται συνήθ. από ηχηρές εκπνοές: Παιδιάστικο / τρανταχτό / πνιχτό ~. Ψεύτικο ~, προσποιητό. (έκφρ.) σαρδόνιο* ~. ομηρικό* ~. ΦΡ το ~ της αρκούδας*. || για έκφραση ποικίλων συναισθημάτων ανάλογα με το επίθετο που το συνοδεύει: Ειρωνικό / σαρκαστικό / πικρό / νευρικό ~. 2. (συνήθ. πληθ.) όταν πρόκειται για ηχηρά γέλια: H αίθουσα σείστηκε από τα γέλια. Mε έπιασαν τα γέλια. Mόλις τον είδε έβαλε / πάτησε* τα γέλια / κάτι γέλια! Mε δυσκολία κρατούσε τα γέλια του. Έσκασα / πέθανα / ξεκαρδίστηκα / λύθηκα / ξεράθηκα / τρελάθηκα στα γέλια, για ακατάσχετα γέλια. (έκφρ.) βαστώ / κρατώ την κοιλιά* μου από τα γέλια. || (οικ.): Έγινε / κάναμε / είχαμε πολύ ~, γελάσαμε, διασκεδάσαμε πολύ. Mας βγήκαν ξινά τα γέλια, όταν κτ. δυσάρεστο διαδέχεται μια κατάσταση χαράς και ευθυμίας. ΦΡ είναι για γέλια, για κτ. αστείο ή γελοίο. για γέλια και για κλάματα, για κωμικοτραγικές καταστάσεις. γελάκι το YΠΟKΟΡ.

[μσν. γέλιο < γελ(ώ) -ιο (αναδρ. σχημ.)]

[Λεξικό Κριαρά]
γέλιον το· γέλιο.
  • 1) Γέλιο:
    • (Πανώρ. Δ´ 283).
  • 2) Χαρά, ευτυχία:
    • είπεν η Σάρα: «Γέλιο έκαμεν εμέν ο Θεός» (Πεντ. Γέν. XXI 6).
  • 3) Περίγελως, εμπαιγμός, κοροϊδία:
    • του Έρωτα εγενήκασι παιγνίδι του και γέλιο (Ερωτόκρ. Α´ 280).

[<γελώ + κατάλ. ιον. Ο τ. και σήμ. Η λ. τον 11. αι. (LBG, οι‑)]

< Previous   [1]   Next >
Go to page:Go